• Overige vestigingen
  • Dunweg Uitvaartzorg logo
  • Könst & Dunweg logo
  • Van der Putten & Dunweg logo
18 juli 2018

Mustangs en een oude molen

Door de ogen van een uitvaartleider…
Na ruim 25 jaar MS kwam meneer Paul te overlijden. Door de gesprekken die ik eerder met de weduwe gehad heb, wist ik wat mij te doen stond: een uitvaart organiseren, passend bij meneer Paul.

Zaterdagochtend 9 uur. Een antraciet gespoten kist staat in de woonkamer. Aan weerskanten van de kist staan de contouren van een paard afgebeeld. Een rennend paard. Een Mustang.
Meneer Paul ligt er mooi bij in zijn kist, in het pak dat hij droeg toen zijn oudste dochter trouwde en met zijn haar goed in model. Dat hoorde bij meneer Paul. De weduwe glimlacht door haar tranen heen. Zij is dankbaar voor hoe meneer Paul na zijn overlijden verzorgd is. De beste man van de facilitaire dienst van het uitvaartbedrijf heeft haar haar Paul weer teruggegeven, na al die jaren dat hij niet meer kon zijn wie hij was: een statige markante man, die zonder woorden kon charmeren. En als hij dan ook nog in zijn Mustang stapte, dan was de wereld voor iedereen te klein. Dan zei hij zonder woorden: “Get ready, cause here I come.”

Mustang - Spierings & Dunweg Uitvaartzorg

De rouwwagen komt voorgereden. Straks zal meneer Paul zijn voorlaatste rit maken naar een bijzondere locatie: zijn geboortehuis. In dit geval niet om erlangs te rijden, maar omdat de afscheidsceremonie er plaats zal vinden. Het is de Krijtmolen d’Admiraal aan het Noordhollandsch Kanaal. Een molen met woonhuisgedeelte, die net na de oorlog door de vader van meneer Paul was gekocht voor het symbolische bedrag van 1 gulden. Meneer Paul heeft er tot zijn achtste jaar zeer gelukkig gewoond.

Op het moment dat het tijd is om te gaan, loop ik naar de voortuin om te kijken of ze er al aankomen. Zal het wel goed gaan? En precies op dat moment begint het buiten te ronken… Het brult… Het komt als galopperende paardenhoeven de straat ingereden. Ik krijg er een brok van in mijn keel en zeg: “Uw begeleiding is gearriveerd meneer Paul.”

Ford Mustang Club Nederland
Vijftien Mustangs met chauffeurs brullen hun weg door de straat. Een initiatiefnemer van de Ford Mustang Club Nederland stapt uit en overhandigt mij een rouwkrans met lint: ‘een laatste groet van je Mustang vrienden’. Ook al kenden zij meneer Paul niet eens, het maakte niet uit (na mijn oproep op hun website hadden we alles zodanig georganiseerd, dat het een verrassing zou zijn. En dat is het). De weduwe kan haar tranen en lach niet meer bedwingen.

De Mustangs komen achter de rouwwagen te rijden, met als eerste een witte fastback uit ’67. Hier stapt de weduwe in voor nog één ritje. Nog één ritje ‘samen’ met haar man Paul.
Ik sta vooraan in de straat. Mijn rechterhand gaat omhoog en valt met een zwaai langs mijn lichaam: het signaal. De Mustangs laten hun paardenkrachten horen. Ze brullen en ronken. Ze galopperen in stilstand. Ze ‘roaren’ zo hard als ze kunnen. Ik loop voor, met stapvoets de rouwwagen en de mustangs achter me aan.

Krijtmolen d'AdmiraalVia het ‘kippenbruggetje’ arriveert de stoet bij de molen, waar een DJ klaarstaat om het leven van meneer Paul kracht bij te zetten met een speciale muziekcompilatie. Door de speakers horen de mensen voetstappen van iemand die over een grindpad loopt, een autodeur open- en dichtdoet, de sleutel van het slot omdraait en een heuse Mustang met V8 start. Dit wordt gevolgd door de muzikale intro van Cheap Trick met ‘Get ready, cause here I come’… De klanken worden bijgestaan door de favoriete filmquote’s van meneer Paul. Vervolgens wordt er mooi gesproken. De jongste dochter sluit het af en vertelt over de bijzondere band met haar vader.

Let’s burn some rubber
Het is tijd voor die allerlaatste rit. De Mustangs staan weer klaar en de mensen sluiten te voet achter de mechanische paarden aan richting de Nieuwe Noorderbegraafplaats. Daar aangekomen, wordt meneer Paul uit de rouwwagen getild en op de schouders genomen. De belangstellenden maken een erehaag voor de Mustangs en ik knik naar de chauffeur van de fastback: hij trekt langzaam op, stopt voor de kist en maakt een helse burnout om daarna in volle vaart, met de bandensporen op de weg als bewijs, langs het kanaal weg te rijden. De andere Mustangs volgen. “Let’s burn some rubber”, heeft meneer Paul altijd gezegd. En zo geschiedde.

Na de begrafenis gaan alle mensen weer terug naar de Molen om met een glas whisky te toosten op het leven van een markant man, Paul Honigh. En wanneer mij wordt gevraagd of ik dit werk al lang doe, antwoord ik: “Eigenlijk al bijna mijn hele leven, ik kan niet anders, ik wil niet anders. En deze keer wilde ik het nog sterker dan ooit.”

Want…
Vandaag was ik niet alleen een uitvaartleider.
Ik was en ben tevens de jongste dochter van meneer Paul.

Natascha Honigh Madrid

Terug naar overzicht

Onze overige vestigingen